Βιβλιοθήκη

CEO, ποιμένας ή κηπουρός;

Δημοσιεύτηκε στις 29 Μαΐου 2012.

Πώς ορίζουμε την επιτυχία στο έργο του Θεού;

Συχνά διάφοροι με ρωτούν «πώς πάει το έργο;». Η ερώτηση αυτή μερικές φορές δημιουργεί μια αμηχανία. Πρέπει να αξιολογούμε το έργο ή κάποια διακονία και αν ναι με ποιον τρόπο; Ποια είναι τα σωστά κριτήρια για να αποτιμήσουμε το “πώς πάει το έργο”; Τις τελευταίες δεκαετίες στον δυτικό κόσμο και πιο συγκεκριμένα στις ΗΠΑ, μπορούμε να εντοπίσουμε δύο βασικά κριτήρια τα οποία προτάχθηκαν, υποστηρίχθηκαν και συχνά αντιπαρατέθηκαν μεταξύ τους.

Το κριτήριο της επιτυχίας. Σύμφωνα με το κριτήριο αυτό, επιτυχημένη διακονία είναι αυτή που παρουσιάζει αύξηση. Συνήθως αυτό συνδέθηκε με ένα ποιμένα ικανό που καταφέρνει να μαζέψει γύρω του πλήθη λόγω της λάμψης του. Σε άλλες περιπτώσεις έχει να κάνει με την υψηλή ποιότητα στην μουσική ή με την αρχιτεκτονική του εκκλησιαστικού κτιρίου ή με το υψηλό επαγγελματικό επίπεδο των διαφόρων άλλων προγραμμάτων που μια εκκλησία προσφέρει. Το κοινό χαρακτηριστικό μέσα σε όλα αυτά τα διαφορετικά στοιχεία είναι ότι η αύξηση αφορά ανθρώπους που τους ελκύει το γεγονός ότι βρίσκουν στην εκκλησία αυτό που ζητούν. Η λογική λοιπόν είναι καθαρά καταναλωτική. Ο πιστός δεν είναι αφοσιωμένο μέλος μιας κοινότητας αλλά πελάτης που ψωνίζει αυτό που κάθε στιγμή του ταιριάζει. Τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 αναπτύχθηκε η σχολή σκέψης γνωστής ως «κίνηση της εκκλησιαστικής αύξησης (church growth movement)» και για μια περίοδο περίπου 20 ετών κυριάρχησε στην εκκλησιαστική κουλτούρα ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Φυσικά μια τέτοια έμφαση ουσιαστικά περιθωριοποιούσε δραματικά και άδικα τον «μέσο» ποιμένα ή εργάτη του ευαγγελίου και καλλιεργούσε την κουλτούρα των super ποιμένων κατά το πρότυπο των super stars σε άλλους τομείς. Πολλοί επικριτές του κινήματος αυτού τόνισαν ότι πρόκειται για μια μορφή εκκοσμίκευσης κατά την οποία η εκκλησία συμμορφώνεται με το πνεύμα του ατομικισμού και του καταναλωτισμού.

Το κριτήριο της πιστότητας. Αντιδρώντας στα άκρα της προηγούμενης νοοτροπίας αναπτύχθηκε μέσα στη δεκαετία του ’90 μια άλλη τάση που τόνιζε την πιστότητα και όχι την αύξηση ως το πρωταρχικό κριτήριο της επιτυχίας μιας διακονίας. Το κίνημα αυτό έφερε μια υγιή εξισορρόπηση στην συζήτηση σχετικά με τη διακονία της εκκλησίας. Ο ποιμένας έγινε ξανά από CEO και μάνατζερ αυτό που ήταν δηλαδή, ποιμένας. Έμφαση δόθηκε στις πρακτικές που έχουν σαν στόχο όχι την έλξη και την ικανοποίηση ενός πλήθους καταναλωτών αλλά την δημιουργία μιας αφοσιωμένης κοινότητας πιστών που προχωρούν και ωριμάζουν στην πίστη και στην αγάπη τους. Μέσα στο πλαίσιο αυτό αναπτύχθηκαν και κάποιες άλλες τάσεις που τις ονομάζουμε γενικά ως το κίνημα της «αναδυόμενης εκκλησίας (Emergent Church)» που κινούμενη στο πλαίσιο των Αναβαπτιστικών παραδόσεων (παντρεμένων με την κουλτούρα του μετα-μοντερνισμού) τόνιζε την αντίληψη της εκκλησίας ως μιας αυθόρμητης κοινότητας πιστών χωρίς ιδιαίτερες δομές και σίγουρα χωρίς super stars. Η εκκλησία δεν είναι ο ποιμένας της ή τα προγράμματά της αλλά οι πιστοί της. Από τις εκκλησίες που έμοιαζαν με εμπορικά πάρκα πήγαμε στις εκκλησίες που θυμίζουν το καθιστικό ενός σπιτιού.

Φυσικά η μετατόπιση αυτή του ενδιαφέροντος είναι χρήσιμη, βιβλική και καλοδεχούμενη. Ταυτόχρονα όμως μπορεί να οδηγήσει σε κάποια άλλα άκρα όπως το να εξηγούμε την αδράνειά μας και την αποτυχία μας σε μια γενικώς εννοούμενη πιστότητα. Καθώς βλέπουμε τους δύο πόλους στο φάσμα «αύξηση – αφοσίωση» ή αλλιώς «επιτυχία – πιστότητα» αναρωτιόμαστε αν υπάρχει άλλος δρόμος.

Το κριτήριο της καρποφορίας. Μέσα στην Αγία Γραφή βρίσκουμε ένα άλλο κριτήριο, το κριτήριο της καρποφορίας. Θυμίζω στην Παλαιά Διαθήκη το βιβλίο του Ησαΐα κατηγορεί τον Ισραήλ, το αμπέλι του Γιαχβέ, που δεν είχε καρπό (Ησαΐας 5 και 27). Το ίδιο και στην Καινή Διαθήκη στο ευαγγέλιο του Ιωάννη κεφ. 15 ο Ιησούς χρησιμοποιεί αυτή την γλώσσα. Τι εννοούμε όταν μιλούμε για καρπό; Εδώ βλέπουμε ότι μπορούμε να αποφύγουμε έναν απόλυτο δυισμό και να βρούμε μια υγιή ισορροπία. Έτσι καρπός είναι και η αύξηση (Ρωμαίους 1:13, Ιωάννης 15:16) αλλά και η αφοσίωση (αγιασμός) (Γαλάτας 5:22, Ρωμαίους 15:25 – 27). Άρα το μοντέλο της διακονίας που κινούνταν στο δίπολο «μάνατζερ – ποιμένας» βρίσκει μία άλλη αναλογία. Ο εργάτης του ευαγγελίου είναι «κηπουρός», «καλλιεργητής». Την εικόνα αυτή χρησιμοποιεί ο Παύλος στην Α’ Κορινθίους 3:6 (δες και Ιάκωβο 5:7 – 8 – όπου βλέπουμε την προσδοκία για αποτέλεσμα παντρεμένη με την υπομονή και την πιστότητα). Το κριτήριο αυτό κρατά ενωμένες διάφορες πτυχές που αφορούν τη διακονία οι οποίες δεν αντιμετωπίζονται ενιαία αλλά αποσπασματικά και συχνά ανταγωνιστικά. Έτσι τονίζει ότι ο καρπός δεν είναι το προϊόν της εφαρμογής μιας μεθόδου αλλά η οργανική έκφραση της εσωτερικής ζωής ενός οργανισμού. Από την άλλη τονίζει το ότι αν κάποιος οργανισμός είναι υγιής και λειτουργεί σωστά τότε δεν είναι δυνατόν να συρρικνώνεται και να ζαρώνει αλλά θα πρέπει να καρποφορεί. Το κριτήριο της καρποφορίας επίσης κρατά τις αντικειμενικές μαζί με τις υποκειμενικές διαστάσεις του έργου σε ισορροπία. Καρποφορώ σημαίνει αγιάζομαι εσωτερικά αλλά και αυξάνομαι με ορατούς καρπούς εξωτερικά. Η εικόνα αυτή επίσης μας φέρνει ενώπιον των δικών μας ευθυνών. Σίγουρα είναι ο Θεός που δίνει τον καρπό, όπως τονίζει ο Παύλος. Παράλληλα όμως καλεί εμάς ως σοφούς κηπουρούς να σκεφτούμε τον τρόπο με τον οποίο καλλιεργούμε. Τέλος δεν μας επιτρέπει να δικαιολογούμε με ευκολία την έλλειψη καρπού στο έργο μας λέγοντας ότι εμάς μας ενδιαφέρει η πιστότητα στην κλήση μας και όχι τα αποτελέσματα καθώς μας θυμίζει ότι η κλήση μας είναι ακριβώς αυτή, το να φέρουμε καρπό. Κλείνω με τα λόγια του Κυρίου μας στο κατά Ιωάννην 15:16, «Σεις δεν εξελέξατε εμέ, αλλ’ εγώ εξέλεξα εσάς και σας διέταξα δια να υπάγητε σεις και να κάμητε καρπόν, και ο καρπός σας να μένει».

Το κείμενο αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό στηριγμένο στο άρθρο του Tim Keller με τίτλο Ministry and Character (Διακονία και Χαρακτήρας)

Αφήστε ένα σχόλιο

Μάθετε για την πολιτική σχολιασμού

Σειρα

Διεύθυνση

Α΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία

Αθήνα

Αμαλίας 50 Αθήνα 10558
Χάρτης



Γλυφάδα

Λ. Βουλιαγμένης 44 Γλυφάδα
Χάρτης




Γραφείο Εκκλησίας
Τ. 210 32 31 079
f. 210 33 16 577
aeee@ath.forthnet.gr