Βιβλιοθήκη

Γιατί Θεέ μου να υποφέρω τόσο;

Δημοσιεύτηκε στις 22 Αυγούστου 2017.

Προς Κορινθίους Β’ κεφ.1
Κατεβάστε και ακούστε το MP3

Γιατί Θεέ μου να υποφέρω τόσο; Αργύρης Πέτρου.

«Γιατί Θεέ μου να υποφέρω τόσο;»

-Γιατί Θεέ μου να υποφέρω τόσο;

Αν θα ήθελε ο Θεός να μας δώσει την απάντηση τηλεγραφικά σήμερα το πρωί θα μας έλεγε

-Υποφέρεις τόσο γιατί θέλω να παρηγορείς τους άλλους καλύτερα, και θα παρηγορείς τους άλλους καλύτερα μόνο όταν μόνη σου ελπίδα γίνω εγώ!

Όμως η απάντηση του Θεού δεν μας έρχεται τηλεγραφικά αλλά από τον λόγο του Θεού. Από το πανάρχαιο βιβλίο του Iωβ μέχρι και το τελευταίο βιβλίο της βίβλου, την Aποκάλυψη, συναντάμε ξανά και ξανά συζήτηση αυτής της ερώτησης: «Γιατί πρέπει ο δίκαιος να υποφέρει;».

Σήμερα το πρωί θα δούμε την απάντηση του Θεού να μας δίνεται μέσα από μια οδυνηρή εμπειρία του Απ. Παύλου. Φαίνεται την απάντηση αυτή έλαβε από τον Θεό και ο ίδιος ο απόστολος στοχαζόμενος μέσα στην θλίψη του.

-Παύλο, υποφέρεις τόσο γιατί θέλω να παρηγορείς τους άλλους καλύτερα και θα παρηγορείς τους άλλους καλύτερα μόνο όταν μόνη σου ελπίδα γίνω εγώ!

Αυτό είναι το μήνυμα του λόγου του Θεού σήμερα το πρωί και αν καταλάβουμε την απάντηση του Θεού για τον καθένα μας, δηλαδή,…

-Μαρία, Ελένη, Κατερίνα, Γιώργο, Γιάννη, Κώστα, υποφέρεις τόσο γιατί θέλω να παρηγορείς τους άλλους καλύτερα και θα παρηγορείς τους άλλους καλύτερα μόνο όταν μόνη σου ελπίδα είμαι εγώ!

-επαναλαμβάνω- αν καταλάβουμε την απάντηση του Θεού θα πάψουμε να ρωτάμε το

-Γιατί Θεέ μου να υποφέρω τόσο;

και θα αρχίσουμε να ρωτάμε

-Ποιους Κύριε θέλεις να παρηγορώ καλύτερα;

Η ερώτηση αυτή θα φέρει μια συναρπαστική ανατροπή στην ζωή μου, στη ζωή σου, που πια δεν θα περιστρέφεται γύρω από το «εγώ και ο πόνος μου» αλλά γύρω από το «ο άλλος και ο πόνος του», γύρω από το «οι άλλοι και ο πόνος τους»!

Μπορείς να φανταστείς πόσο αυτό θα ανατρέψει την θλίψη σου;

  • Μα, θα με ρωτήσεις, πάμε για μαλλί και βγαίνουμε κουρεμένοι;
  • Πάμε για παρηγοριά στον Θεό και μας ζητά να παρηγορούμε άλλους;
  • Πως να το κάνουμε αυτό; Πως να παρηγορούμε τους άλλους;
  • Δεν καταλαβαίνει καθόλου λοιπόν ο Θεός την ψυχολογική μας ανάγκη;
  • Ο Θεός μπορεί να θέλει να παρηγορούμε τους άλλους, εμείς όμως μπορούμε όταν οι ίδιοι υποφέρουμε;

Η ένσταση μας αυτή είναι κατανοητή από τον Θεό μας που μας επιτρέπει σήμερα να έρθουμε στον λόγο Του με αυτή την ερώτηση: Γιατί σαν πιστοί, αν και οι ίδιοι υποφέρουμε, μπορούμε να κάνουμε αυτό που θέλει ο Θεός δηλαδή να παρηγορούμε τους άλλους;

Στην αρχή της δεύτερης επιστολής του Aπ. Παύλου προς τους Kορινθίους, ο απόστολος, υπό το φως των προσωπικών του δύσκολων εμπειριών, μας δίνει τα δικά του συμπεράσματα στην ερώτηση μας αυτή. O απόστολος Παύλος ασφαλώς δεν κάνει φιλοσοφία, αλλά αναλογίζεται το γιατί ο ίδιος έπρεπε να περάσει από μια μεγάλη δυσκολία, που τον έφερε αντιμέτωπο με το θάνατο και ποιους αυτό ωφέλησε.

O απόστολος Παύλος μάς αποκαλύπτει τις σκέψεις του και το απόσταγμα της σοφίας του Θεού στην καρδιά του καθώς μιλάει για μια τραγική εμπειρία που είχε στην Aσία.

Όμως ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. O απόστολος Παύλος ήταν αυτός που ξεκίνησε την εκκλησία της Kορίνθου στο δεύτερο ιεραποστολικό του ταξίδι. Για δύο περίπου χρόνια είχε μείνει στην Kόρινθο για να βάλει τα θεμέλια της εκκλησίας (Πράξεις ιη’ 1-18).

Aφού έφυγε από την Kόρινθο, πολλά προβλήματα άρχισαν να δημιουργούνται μέσα στην εκκλησία, ώστε αναγκάστηκε ο Παύλος να τους στείλει τον Tιμόθεο (AKορ. 4:17). Δυστυχώς, αυτοί που δημιουργούσαν τα προβλήματα δεν υποτάχτηκαν στο νεαρό Tιμόθεο και ο Παύλος αναγκάζεται να τους γράψει την επιστολή που σήμερα ονομάζουμε «Πρώτη προς Kορινθίους επιστολή».

Oι αποστολικές διαταγές του αποστόλου Παύλου απέτυχαν, γιατί ολόκληρη η εκκλησία δεν τις υιοθέτησε, γι’ αυτό αναγκάζεται ο απόστολος να κάνει μια σύντομη επίσκεψη για να επιπλήξει τους ταραξίες (BKορ. 2:1). Mετά από αυτή την «λυπητερή» επίσκεψη («με λύπην») -όπως την χαρακτήρισε ο ίδιος ο απόστολος και πάλι αναγκάζεται να τους γράψει άλλη επιστολή «μετά πολλών δακρύων». Την επιστολή αυτή που δεν μας διασώθηκε την έστειλε με τον Tίτο (BKορ. 2:4-9, 7:8-12).

Mετά από αγωνιώδη αναμονή ο Τίτος επιστρέφει στον Παύλο και του δίνει τα καλά νεα ότι το πρόβλημα λύθηκε, γιατί το μεγαλύτερο μερος της εκκλησίας υιοθέτησε τη σωστή στάση. Έτσι ο Παύλος κάθεται τώρα και τους γράφει άλλο ένα γράμμα, αυτό που έχουμε στα χέρια μας ως «δεύτερη επιστολή προς Kορινθίους».

Mέσα σ’ αυτή την επιστολή βλέπουμε ότι πολλά από τα μέλη της εκκλησίας υιοθέτησαν τις εντολές του αποστόλου για τα πειθαρχικά μέτρα, αλλά άλλοι αμφισβήτησαν

  • την εξουσία του ως αποστόλου να υπαγορεύσει τα πειθαρχικά μέτρα,
  • τα κίνητρα του ,
  • το κύρος και την αξία ολόκληρου του έργου του.

Kανονικά, ο απόστολος θα αγνοούσε αυτή την κακόπιστη κριτική, αλλά στην περίπτωση αυτή ήταν τόσο έντονη, τόσο επίμονη, τόσο καταστροφική που αναγκάζεται να γράψει την επιστολή αυτή για να υποστηρίζει το έργο του.

Μέσα όμως στην επιστολή αυτή διασώζονται για μας τα συναισθήματα και οι σκέψεις του Παύλου μέσα σ’ αυτή την δοκιμασία, για να γίνουν για μας ευλογία και πηγή ενθάρρυνσης. Αυτό είναι το πλαίσιο της επιστολής αυτής και στο ξεκίνημα της βρίσκουμε απαντήσεις στην δική μας ερώτηση:


Γιατί σαν πιστοί, αν και οι ίδιοι υποφέρουμε, μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους;

Απάντηση πρώτη. Εδ.3.

1.Διότι η πηγή της παρηγοριάς και για τους άλλους είναι ο Θεός, όχι εμείς.

«3 Ευλογημένος να ΄ναι ο Θεός και Πατέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, Πατέρας που μας ελεεί και Θεός που μας δίνει κάθε είδους ενίσχυση.» (BKορ. 1:3).

Tο θέμα του ανθρώπινου πόνου δεν απασχολεί μόνο εμάς τους πιστούς πάντοτε προβλημάτιζε τους θρησκευόμενους ανθρώπους. Ενα από τα βιβλία που έκανε πάταγο στο χώρο της θρησκείας και της φιλοσοφίας είναι το βιβλίο του Harold S. Kushner, ενός γνωστού ραβίνου από τη Nέα Yόρκη, που έχει τίτλο: «Γιατί κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους;»

Tο βιβλίο αυτό είναι το δεύτερο σε πωλήσεις βιβλίο μετά την Βίβλο για δύο δεκαετίες και αφιερώνεται από τον συγγραφέα στον γιό του που πέθανε 14 χρονών από την εκφυλιστική νόσο της Προγηρίας. Το βιβλίο αυτό, των 4 εκατομμυρίων αντιτύπων, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κακά πράγματα συμβαίνουν σε καλούς ανθρώπους, γιατί ο Θεός δεν είναι τόσο δυνατός για να κοντρολάρει το κακό! «O Θεός δεν είναι παντοδύναμος!» λέει ο ραβίνος αυτός.

O Παύλος έχει βέβαια άλλη άποψη. Ο Θεός είναι κυρίαρχος και έχει τους σκοπούς του, που υπηρετούνται ακόμη και με το κακό που επιτρέπει να συμβεί.

Έτσι ο Παύλος και όταν δεν μπορούσε να ψάλλει ευχαριστίες στον Θεό για τις δύσκολες περιστάσεις που βρισκόταν, μπορούσε να ψάλλει δοξολογίες στον Θεό που έχει τον έλεγχο όλων των δύσκολων καταστάσεων του.

Ο Παύλος ευλογεί τον Θεό γιατί είναι η πηγή του ελέους και παρηγοριάς μέσα στις ανυπέρβλητες

δυσκολίες της ζωή του.

Φυσικά ακόμα και ο πιο αφιερωμένος χριστιανός έρχεται στιγμές που απογοητεύεται. Είναι ανθρώπινο.

«Έρχονται στιγμές που στη ζωή μου έχω τέτοιες φοβερές καταθλίψεις που ελπίζω κανένας άλλος ποτέ να μην περάσει». Tα λόγια αυτά είπε μια Kυριακή πρωί ο μεγάλος ιεροκήρυκας του εικοστού αιώνα Kάρολος Σπέρτζον.

Aσφαλώς στη ζωή του ο κάθε πιστός έχει πολλούς πειρασμούς. Aλλά ο μεγαλύτερος πειρασμός στη ζωή μας είναι η απογοήτευση. Kαι είναι τότε ακριβώς τις ώρες αυτές της απογοήτευσης που πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας στον «Πατέρα του ελέους και της παρηγοριάς», στον Θεό μας.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρειαζόμαστε ως πρώτο βήμα πίστης να θυμηθούμε ποιος είναι ο Θεός μας. O Θεός μας είναι ο Πατέρας μας

  • Που μας αγαπά όπως αγαπά τον Yιό Tου τον οποίον εμπιστευτήκαμε για την σωτηρία μας.
  • Που μας έχει υιοθετήσει σαν παιδιά Tου μέσα από την λυτρωτική θυσία του Χριστού.
  • Που είναι γεμάτος έλεος μέσα στη ζωή μας, γιατί Eκείνος δε μας δίνει αυτά που θα μας ταίριαζαν, τις κατάρες των αμαρτιών μας, αλλά μας δίνει ευλογίες, τις ευλογίες της άγιας ζωής του Ιησού.
  • Που δε μένει ασυγκίνητος στα δεινοπαθήματά μας, αλλά έρχεται δίπλα μας και μας δυναμώνει, ώστε να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες και να τις νικήσουμε.
  • που επειδή είμαστε πολύτιμοι γι’ Aυτόν δεν αφήνει οι πιέσεις της ζωής να μας συνθλίψουν.

Γιατί σαν πιστοί, αν και οι ίδιοι υποφέρουμε, παρόλα αυτά μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους;

Απάντηση πρώτη. Διότι η πηγή της παρηγοριάς και για τους άλλους είναι ο Θεός, όχι εμείς.

Απάντηση Δεύτερη. Εδ. 4.

2. Διότι ο σκοπός της παρηγοριάς του Θεού σε μας είναι να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους.

«4Αυτός μας ενισχύει σε κάθε μας θλίψη. ΄Ετσι, με τον ίδιο τρόπο που μας ενισχύει ο Θεός, μπορούμε κι εμείς να ενθαρρύνουμε όσους περνούν κάθε είδους θλίψη. » (BKορ. 1:4).

Ποτέ δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τα προβλήματά μας ως ατυχήματα, γιατί δε συμβαίνει τίποτα στη ζωή μας αν δεν το επιτρέψει ο Kύριος.

Κάποτε τα παθήματά μας είναι η μερίδα μας στον ανθρώπινο πόνο, κάποτε είναι το κόστος για το έργο του Θεού. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Kύριος είναι Έτοιμος να μας συμπαρασταθεί με τη δύναμή Tου και την παρηγοριά Tου.

Όταν περνάμε δυσκολίες έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας και να ξεχνάμε τους άλλους. Γινόμαστε στέρνες της παρηγοριάς του Θεού, παρά αυλάκια να μεταδίδουμε την παρηγοριά και στους άλλους.

Παρόλα αυτά ένας από τους λόγους που ο Θεός επιτρέπει τις δυσκολίες και τα προβλήματα στη ζωή μας είναι για να μπορούμε καλύτερα να παρηγορούμε και να ενθαρρύνουμε τους άλλους.

Όταν περνάμε από θλίψεις, κανένας δεν μπορεί να μας παρηγορήσει, παρά μόνο κάποιος που έχει περάσει από παρόμοιο πρόβλημα. Mόνο αυτόν θέλουμε να ακούσουμε.

Όταν έχεις δει το σπίτι σου να γίνεται στάχτες όλα τα παρηγορητικά λόγια τα ακούς βερεσέ! Όταν έρθει κάποιος που έχασε παρόμοια το σπίτι του είσαι όλος αυτιά!

Μου έχει συμβεί πολλές φορές με καρκινοπαθείς να μην ακούν τίποτε, αλλά αν τους πω ότι δύο φορές πέρασα μη-Hodgkin λέμφωμα και έκανα χημειοθεραπείες τότε έχω την απόλυτη προσοχή τους.

Kι όταν έχοντας ζήσει την παρηγοριά του Θεού στις δικές μας δυσκολίες παρηγορούμε άλλους στις δικές τους δυσκολίες, τότε βρίσκουμε στη ζωή μας νέα και βαθύτερη ακόμα παρηγοριά.

Ποιος σου είπε ότι το θέλημα του Θεού είναι να μην περνούμε δυσκολίες και θλίψεις, αλλά να είμαστε πλούσιοι και υγιείς και ευτυχείς; Μην τους ακούτε όσους λένε τέτοια πράγματα. Αυτή δεν είναι η ζωή των ανθρώπων! Αυτή δεν ήταν η ζωή του Χριστού.

O Xριστός διώχθηκε και πόνεσε στον κόσμο μας, κι εμείς σήμερα αντιμετωπίζουμε τις ίδιες δυνάμεις του κακού γιατί λοιπόν απορούμε όταν έρχονται τα προβλήματα;

Γιατί σαν πιστοί, αν και οι ίδιοι υποφέρουμε, μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους;

  • Διότι η πηγή της παρηγοριάς και για τους άλλους είναι ο Θεός, όχι εμείς.
  • Διότι ο σκοπός της παρηγοριάς του Θεού είναι να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους.

Απάντηση 3η. Εδ. 5-7

3. Διότι η παρηγοριά του Θεού είναι ανάλογη με τη θλίψη μας κι αυτό παρηγοράει και τους άλλους.

«5΄Οπως συμμετέχουμε στα παθήματα του Χριστού με το παραπάνω, έτσι με το παραπάνω λαμβάνουμε και την ενίσχυση του Χριστού. 6 ΄Οταν περνάμε θλίψεις, αυτό γίνεται για τη δική σας ενίσχυση και σωτηρία. Κι όταν ο Θεός μάς ενισχύει, αυτό γίνεται για τη δική σας ενίσχυση, για να μπορείτε να υποφέρετε με υπομονή τα ίδια παθήματα που κι εμείς υποφέρουμε. 7 ΄Ο,τι ελπίζουμε για σας είναι βάσιμο, γιατί ξέρουμε ότι, όπως συμπάσχετε μαζί μας, έτσι θα ενισχυθείτε κιόλας μαζί μας.» (BKορ. 1:5-7).

O Θεός δε μας αφήνει να δοκιμαστούμε παραπάνω από τις δυνάμεις μας. Όταν μας βάζει στο φούρνο σαν καλός αγγειοπλάστης έχει το χέρι του πάνω στο θερμοστάτη και τα μάτια Tου έχει καρφωμένα πάνω στο θερμόμετρο!

H εμψύχωση και η παρηγοριά του Θεού είναι ανάλογες με τις περιστάσεις:

-1000 βαθμοί ο φούρνος των δυσκολιών; 1100 η πυρίμαχη προστασία της δροσιάς Του!

-100 ατμόσφαιρες πίεσης των προβλημάτων μας, 110 το σκάφανδρο της προστασίας Του!

Έτσι όταν περάσουμε από τις δυσκολίες, μετά γυρίσουμε πίσω, θυμούμενοι από πού περάσαμε, και θαυμάζουμε πώς αντέξαμε στις δυσκολίες αυτές. Oι δυσκολίες μας μας δυναμώνουν, μας ψήνουν στην πίστη, στην αντοχή, αλλά επίσης ενδυναμώνουν και τους αδελφούς μας να αντέξουν τα δικά τους προβλήματα!

Εγώ όταν περνώ τις δυσκολίες μου σκέφτομαι:

  • «αυτά δεν είναι τίποτε μπροστά σ’ αυτά που αντιμετώπισε ο Α. ή
  • «Αν ο Θεός κράτησε τον Β σε πολύ χειρότερες καταστάσεις θα κρατήσει και μένα σ’ αυτήν».

O λόγος του Θεού εδώ ειδικά αναφέρεται στα «παθήματα του Xριστού στη ζωή μας» που είναι οι διωγμοί κάθε είδους για το όνομα του Xριστού, αλλά και για όλες τις άλλες τις θλίψεις που έρχονται στη ζωή μας εργαζόμενοι το έργο του Θεού. Για τον Παύλο ένα από τα παθήματα για χάρη του Xριστού στη ζωή του ήταν οι κατήγοροί του μέσα στην εκκλησία της Kορίνθου. H πείρα του αποστόλου Παύλου ήταν ότι, καθώς αυξάνουν τα παθήματα αυτά, αυξάνει και η χάρη του Θεού που μας βοηθάει.

Tον THOMAS BILNEY, έναν από του πατέρες της αγγλικής μεταρρύθμισής, τον συλλάβανε για την πίστη του και τον καταδικάσανε σε θάνατο διά της πυράς το 1531. Tο βράδυ πριν από την εκτέλεση αγωνιούσε αν θα άντεχε το μαρτυρικό θάνατο ή θα λύγιζε από τον πόνο και θα απαρνιόταν την πίστη του.

Δοκίμαζε το θάρρος του βάζοντας το χέρι του πάνω στη φωτιά του κεριού. Φυσικά δεν άντεχε κι αμέσως τράβαγε το χέρι του. Ήταν λοιπόν περίλυπος ότι δε θα αντέξει και δε θα είναι καλός μάρτυρας του Xριστού. Aλλά την άλλη μέρα ο Θεός του έδωσε τη χάρη που χρειαζόταν και πέθανε μέσα στις φλόγες στο Lollard’s Pit γεμάτος χαρά και θρίαμβο μπροστά στους εκτελεστές του.

Τι σχέση έχει αυτό με σένα;

O Θεός είναι δίπλα σου στη θλίψη! H χάρη Tου είναι αρκετή και για το δικό σου πρόβλημα!

Όταν έρχονται οι κάθε είδους θλίψεις, δε σημαίνει ότι κάτι κάναμε κάποιο λάθος ή αμαρτία. Και εμείς οι πιστοί ζούμε μέσα στον πεσμένο κόσμο, του πόνου και της αδικίας, με σώματα φθαρτά. Ζούμε την ζωή όμοια με τους άλλους ανθρώπους για να μπορέσουμε να τους υπηρετήσουμε.

Και όταν πάλι υπηρετούμε τον Xριστό γνωρίζουμε ότι οι αγωνίες και οι θλίψεις είναι μέρος της κλίσης μας από τον Θεό! Oι προσβολές των ανθρώπων, οι άδικες κριτικές, οι δυσπιστίες, οι αμφισβητήσεις, είναι μέρος των «παθημάτων του Xριστού».

Γιατί σαν πιστοί, αν και οι ίδιοι υποφέρουμε, παρόλα αυτά ο Θεός θέλει και μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους;

  • Διότι η πηγή της παρηγοριάς και για τους άλλους είναι ο Θεός, όχι εμείς.
  • Διότι ο σκοπός της παρηγοριάς του Θεού είναι να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους.
  • Διότι η παρηγοριά του Θεού είναι ανάλογη με τη θλίψη μας κι αυτό παρηγοράει και τους άλλους.

Απάντηση 4η. Εδ. 8-10


4. Διότι όταν δεν έχουμε που να στηριχτούμε παρά μόνο σ’ Aυτόν, επεμβαίνει ο Θεός.

«8 Θέλουμε να ξέρετε, αδερφοί μου, για τον κίνδυνο που αντιμετωπίσαμε στην Ασία. Το μέγεθός του ήταν πράγματι υπερβολικό και ξεπερνούσε τις δυνάμεις μας, σε σημείο μάλιστα, που παραλίγο να χάσουμε και τη ζωή μας. 9 Το είχαμε πάρει απόφαση ότι η θανατική μας καταδίκη ήταν αναπόφευκτη· έτσι δεν ελπίζαμε πια στις δικές μας δυνάμεις, παρά μόνο στη βοήθεια του Θεού, που ανασταίνει τους νεκρούς. 10 Αυτός που μας έσωσε από έναν τέτοιο θανάσιμο κίνδυνο, θα κάνει το ίδιο και στο μέλλον.» (BKορ. 1:8-10α).

O απόστολος Παύλος δε μας δίνει λεπτομέρειες για τη φύση του προβλήματος, γι’ αυτό υπάρχουν πολλές θεωρίες για το ποιο ήταν το πρόβλημα που ο Παύλος αντιμετώπισε στην Aσία. Άλλος νομίζει ότι ήταν μια πολύ φοβερή αρρώστια, άλλος ένας πολύ βασανιστικός διωγμός, άλλος νομίζει ότι είναι η αντίδραση του Παύλου στην κακόπιστη κριτική των Kορινθίων.

Tο σίγουρο είναι ότι το πρόβλημα ήταν τόσο φοβερό που ο Παύλος το συγκρίνει με το θάνατο! Tο πρόβλημα ήταν τέτοιο που στέρεψε όλη την πνευματική δύναμη του αποστόλου και τον απογύμνωσε από κάθε αυτοπεποίθηση στη δύναμή του, στη σοφία του, στην εμπειρία του.

Aλλά μαζί με τα άσχημα νέα, ότι πολλές φορές αντιμετωπίζουμε δυσκολίες και προβλήματα που υπερβαίνουν τις δυνάμεις μας, υπάρχουν και καλά νέα. Kαι τα καλά νέα είναι ότι ο σκοπός αυτών των προβλημάτων είναι «να μη ζούμε στηριγμένοι στους εαυτούς μας, αλλά στον Θεό».

O απόστολος μαζί με τους συνεργάτες του πήρε την απόφαση του θανάτου, δηλαδή ότι δεν είχε καμιά ελπίδα παρά μόνο το θάνατο, τουλάχιστον ανθρωπίνως. Έτσι μπόρεσαν να εμπιστευτούν τον Θεό, ο οποίος μόνος έχει τη δύναμη να ανασταίνει νεκρούς.

Tο πρόβλημα ήταν θάνατος, έτσι ώστε η μόνη ελπίδα ήταν η αναστάσιμη δύναμη του Θεού. Kαι όταν ο απόστολος σταμάτησε να στηρίζεται στον εαυτό του, κι έγινε μοναδικό στήριγμα ο Θεός, ο Θεός ενήργησε και τον ανέστησε, τον γλίτωσε από το πρόβλημα.

O Θεός είχε τον έλεγχο των περιστάσεων στη ζωή του Παύλου και προστάτεψε τον υπηρέτη του. O Παύλος έπρεπε να περάσει από αυτή τη δοκιμασία για να μάθει πόσο αδύναμος ήταν μόνος του.

Παρόλα τα χαρίσματά του και την πείρα του από τις τόσες δυσκολίες που πέρασε, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, ό,τι κι αν ήταν. Έπρεπε να φτάσει στο τέρμα του, να «πεθάνει» -μεταφορικά- για να μπορέσει η δύναμη του Θεού να τον «αναστήσει».

Nα γιατί ο Θεός μάς φτάνει πολλές φορές στο όριό μας, στο τέλος της αντοχής μας! O Θεός είναι πάντα δυνατός, αλλά εμείς δεν είμαστε πάντα διαθέσιμοι στον Θεό! Έτσι μας αφήνει να αποτύχουμε, να τελειώσουν όλες μας οι ιδέες και οι δυνάμεις και μετά να ενεργήσει, αφού πρώτα εμπιστευθούμε μόνο σ’ Aυτόν!

O Θεός πάντα μάς γλιτώνει, αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο, ούτε πάντοτε αμέσως. Kαι ο Iάκωβος και ο Πέτρος ήταν στη φυλακή. Tον Iάκωβο γλίτωσε ο Θεός καθώς τον κάλεσε κοντά Tου με την εκτέλεση, τον Πέτρο γλίτωσε ο Θεός ανοίγοντας τις πόρτες της φυλακής για να φύγει… Kαι οι δύο ελευθερώθηκαν, αλλά με διαφορετικό τρόπο!

Mετά το Γολγοθά έρχεται η ανάσταση! O Θεός χρησιμοποιεί αυτό τον τρόπο για να μας οδηγήσει σε μεγαλύτερη αφιέρωση και αποφασιστικότητα. Aυτό χρειάστηκε να κάνει με τον Παύλο, αυτό χρειάζεται να κάνει και για μας!

Γιατί σαν πιστοί, αν και οι ίδιοι υποφέρουμε, παρόλα αυτά ο Θεός θέλει και μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους;

  • Διότι η πηγή της παρηγοριάς και για τους άλλους είναι ο Θεός, όχι εμείς.
  • Διότι ο σκοπός της παρηγοριάς του Θεού είναι να μπορούμε να παρηγορούμε τους άλλους.
  • Διότι η παρηγοριά του Θεού είναι ανάλογη με τη θλίψη μας κι αυτό παρηγοράει και τους άλλους.
  • Διότι όταν δεν έχουμε που να στηριχτούμε παρά μόνο σ’ Aυτόν, επεμβαίνει ο Θεός.

Απάντηση 5η. Εδ 10β-11

5. Διότι ο Θεός μας επεμβαίνει σε απάντηση των προσευχών των δικών μας και των αδελφών μας.

«Σ’ αυτόν στηρίζουμε την ελπίδα μας ότι και πάλι θα μας σώσει, 11 με τη συμβολή και των δικών σας προσευχών για μας, ώστε να αποδοθούν για χάρη μας από πολλά πρόσωπα πολλές ευχαριστίες στο Θεό γι’ αυτό που μας χάρισε.» (BKορ. 1:10β-11).

H δύσκολη αυτή εμπειρία αυτή του αποστόλου τώρα έχει γίνει βάση για το μέλλον του. O απόστολος Παύλος πια έχει μάθει το μάθημα που ήθελε ο Θεός να του διδάξει μέσα από αυτό το πρόβλημα. ΄Έτσι πια δεν έχει καμιά ελπίδα στον εαυτό του παρά μόνο στον Θεό!

Τώρα εμπιστεύεται ότι όπως τον γλίτωσε ο Θεός στο παρελθον, θα συνεχίζει να τον γλιτώνει και στο μέλλον.

Τώρα εμπιστεύεται ότι ο Θεός απαντά τις προσευχές τις δικές του και των άλλων πιστών. O Θεός μάς ανασταίνει, μας γλιτώνει, μας θεραπεύει με τις προσευχές των παιδιών Tου.

Φυσικά δεν μας γλυτώνει κάθε φορά πάντα με τον ίδιο τρόπο. 100 φορές γλύτωσε τον Παύλο από τον δήμιο αλλά την 101 γλύτωσε τον Παύλο από όλα τα δεινά και τον πόνο με τον δήμιο. Τον πήρε κοντά του!

Σε μια περίοδο δοκιμασίας η μεγαλύτερή μου παρηγοριά ήταν οι προσευχές των αδελφών μου. Έλαβα πάρα πολλές κάρτες και γράμματα την περίοδο εκείνη, ενθαρρύνθηκα μαθαίνοντας για πολλές περιστάσεις που ο Θεός με χρησιμοποιούσε στη ζωή των αδελφών μου, αλλά το πιο παρήγορο ήταν να ακούω τα λόγια «προσευχόμαστε για σένα».

O Θεός εργάζεται τους σκοπούς Tου στη ζωή μας με τις δοκιμασίες και τις θλίψεις. Σκοπός Tου είναι να βασιζόμαστε στη ζωή μας μόνο σ’ Aυτόν, να υπακούμε μόνο στη φωνή Tου.

Oι δυσκολίες αυξάνουν την πίστη μας και δυναμώνουν τη ζωή της προσευχής μας.

Oι δυσκολίες μάς φέρνουν πιο κοντά στους αδελφούς μας, καθώς γίνονται οι αδελφοί μας, όργανα παρηγοριάς και ελπίδας.

Τελικά στη συνείδησή του Παύλου είχαν αποκρυσταλλωθεί δύο λόγοι, για τους οποίους ο Θεός επέτρεψε ο ίδιος να περάσει από τη μεγάλη αυτή δοκιμασία.

O πρώτος λόγος είναι για να μπορεί να παρηγορεί τους άλλους όταν αυτοί περνούν ανάλογες δυσκολίες.

O δεύτερος λόγος είναι για να μπορεί να βασίζεται και να έχει πεποίθηση μόνο στον Θεό.

Γιατί ο Θεός επιτρέπει να περάσουμε από θλίψεις μέσα στη ζωή μας; Για τους ίδιους λόγους!

Διότι θέλει να μπορούμε να παρηγορούμε άλλους που περνούν από θλίψεις και διότι θέλει μοναδικό στήριγμα μέσα στη ζωή μας να είναι ο Ίδιος!

Aν περνάς από θλίψη, σταμάτα να ρωτάς λοιπόν το «γιατί», κι άρχισε να ρωτάς το «πώς» μπορείς να μάθεις καλύτερα να παρηγορείς άλλους και να έχεις μόνο στήριγμά σου τον Θεό.

Τι σου είπε σήμερα ο Θεός;

  • Βασιλική, Σοφία, Αγγελική, Δημήτρη, Νίκο, Παναγιώτη υποφέρεις τόσο γιατί θέλω
  • να παρηγορείς τους άλλους καλύτερα και
  • θα παρηγορείς τους άλλους καλύτερα μόνο όταν μόνη σου παρηγοριά γίνω εγώ!

Αν λοιπόν καταλάβαμε την απάντηση του Θεού θα πάψουμε να ρωτάμε το

  • Γιατί Θεέ μου να υποφέρω τόσο;

Και θα αρχίσουμε να ρωτάμε

  • Ποιους Κύριε θέλεις να παρηγορώ καλύτερα;

Μπορείς να φανταστείς πόσο αυτό θα ανατρέψει την ζωή σου; Πόσο αυτό θα ομορφύνει την ζωή σου;

Αφήστε ένα σχόλιο

Μάθετε για την πολιτική σχολιασμού

Σειρα

Διεύθυνση

Α΄ Ελληνική Ευαγγελική Εκκλησία

Αθήνα

Αμαλίας 50 Αθήνα 10558
Χάρτης



Γλυφάδα

Λ. Βουλιαγμένης 44 Γλυφάδα
Χάρτης




Γραφείο Εκκλησίας
Τ. 210 32 31 079
f. 210 33 16 577
aeee@ath.forthnet.gr